و اين فرمايش امام درسى است كه ببينيم در كجا سخن گوئيم و در كجا اعتراض كنيم و مخاطب را ارزيابى كنيم كه كيست ، شايد او احاطه به مسائلى دارد كه ما آگاه نسبت به آنها نيستيم ، پس نسنجيده سخن مگوئيد ، زيرا چه بسا سخنانى كه به عنوان بلندگوى شيطان از زبان ما خارج مىشود و خداوند ما را از شرور او محافظت فرمايد . الهى اين بلبل گلشن راز در ذيل اين فراز آخر ( فمهلا لا تَعُد لمثلها فانّما نفث الشيطان على لسانك ) چنين گويد : از اين پس بو الفضولى را زبان سوز * ز شيطان ، زشت گفتارى مياموز مبادا ديگر اين ناخوش بيانت * كه ديو افكند بى شك بر زبانت بسا كازرده گوش مستمندان * نواى دلخراش خود پسندان بسا خاموش گردد بلبل باغ * چو آهنگ مخالف بركشد زاغ * * * خداوند ما را در رسيدن هر چه بيشتر به صفات متقيان يارى فرمايد و ما را از نصيب آنها بهره‌مند گرداند . بحمداللّه شرح اين خطبه شريف پس از قريب دو سال و نيم در شامگاه ولادت رسول گرامى ( صلى الله عليه و آله ) و امام صادق ( عليه السلام ) در كنار مرقد منوّر حضرت معصومه ( عليها السلام ) به پايان رسيد . اللّهم وَفِّقْنا لِما تُحِبُّ و تَرضى وَ السَّلام على مَن اتَّبَعَ الهُدى اكبر خادم الذاكرين ( خادمى ) - قم 17 ربيع الاول 1411 برابر با 16 مهرماه 1369